2Unite - microkredieten tegen armoede

Er zijn ‘doelgroepen’ waar de meeste hulpverleners, zelfs in Liberia, hun vingers niet aan willen branden. Neem nou de young male amputees. Sommigen van hen hebben gevochten in de burgeroorlog, anderen kregen simpelweg een arm of een been afgehakt omdat ze niet mee wilden doen. Nu zijn het jonge, volwassen mannen die door de straten van Monrovia zwerven en bij de klanten van supermarkten en restaurants hun kostje bij elkaar bedelen. Meestal worden ze genegeerd. Ze zouden levensgevaarlijk zijn. Kwaad. Roekeloos. Voor een paar dollar iemand willen beroven. Je kunt ze maar beter uit de weg gaan.

Jerry is één van hen. Ik kwam hem tegen bij de uitgang van de mini-super waar ik net wat spullen had gekocht. Of ik wat geld kon missen. Waarvoor? Voor rijst. Inmiddels strompelden zijn vrienden de drukke straat over in onze richting. Ik ging terug de winkel binnen en kocht een zak rijst. Jerry keek stomverbaasd toen ik hem die overhandigde. Thank you, brother. En wat eten jullie morgen, vroeg ik. Ze haalden hun schouders op en lachten wat schaapachtig. Of ik geen klusje voor hen had. Of een baan, misschien zelfs. Nope. Waarom beginnen jullie zelf niet wat? Huh? Ik had al eerder van de reputatie van dit soort jongens gehoord. Behalve voor ongure praktijken, worden ze nergens voor ingehuurd. Ze moesten zelf het initiatief nemen. Bedenk eens wat, zei ik. Morgen kom ik weer en dan kunnen we er over praten. Okay? Alright. Die zien we nooit meer terug, dachten ze vast.

Maar we praten gedurende de volgende dagen. En bij een stoffig veldje ging ik kijken hoe ze voetbal speelden met lotgenoten. Uitgerekend voetbal. Hard en zonder scheidsrechter. Geregeld ging er eentje onderuit. Maar de jongens hadden plezier. Ik had ze eerder nooit zien lachen. Dit was hun escape. Voor eventjes. Een eigen bedrijfje zou permanent houvast kunnen bieden. Maar een paar dagen later vertrok ik uit Liberia, en de jongens waren gewoon nog op straat. Ik wist dat ze begeleiding nodig hadden. En niemand met wie ik sprak wilde die bieden. En vanaf afstand kon ik het zelf ook niet.

De mail die ik van John Etherton kreeg bracht verandering. Deze Amerikaan die voor lange tijd in Liberia verblijft, had de jongens ook ontmoet. Ze vertelden hem over 2Unite en hun plannen die nu vastere vormen hadden aangenomen. Of John kon helpen, vroeg hij. Nou en of.

Jerry en zijn drie makkers (The Four Brothers) beginnen binnenkort een carwash. Geen emmertjes en lappen, maar een echte: met hogedrukspuit. Met behulp van John hebben ze alles voorbereid, tot vergunningen en een bankrekening aan toe. Ingehuurde dag- en nachtbewaking waarborgt hun investering. US$ 1.200 als microkrediet. US$ 300 de man. Over een half jaar denken ze terug te kunnen betalen. John helpt met alles wat op hun pad komt. Succes jongens! Een kans op een toekomst. En als het werkt, een geweldige inspiratie voor de duizenden anderen op straat. Die weten ons dan wel te vinden.

pcodeliberia