2Unite - microkredieten tegen armoede

Ook een stichting zo klein als 2unite ontkomt er niet aan: het is nodig om een jaarverslag te schrijven en de financiele verantwoording moet kloppen.

En laten de verantwoordelijken nu geen genoegen nemen met een verwijzing naar de posts op de homepagina en de lijst van giften op de giftenpagina

Hans heeft de financiele gegevens gecompileerd, Jean de input voor de beschrijving van de inhoudelijke resultaten en Tom de lijm en de redactie.

het Jaarverslag is ter beschikking op de pagina wat we doen.

Met maar liefst 2.500 euro heeft directeur-eigenaar Marcel Dings besloten 2Unite te helpen ons werk voort te zetten. Maatschappelijk verantwoord ondernemen noemt hij het. Brookberries/Dings Aardbeien heeft een succesvol jaar achter de rug, en daarvan mogen anderen, die het een stuk minder gaat, meeprofiteren door via 2Unite een eigen bestaan op te bouwen.

Ik leerde Marcel en zijn gezin ruim anderhalf jaar geleden kennen toen hij een veilig onderkomen voor Nelis aanbood. Hartelijk, geen poespas en recht-door-zee. Niet lang daarna regelde hij voor het evenement Kom In De Kas, dat 2Unite er een stand kreeg. Zo konden we aan veel mensen uitleggen wat ons doel en werkwijze zijn. We legden contacten en spekten onze eigen kas met vrijwillige bijdragen van bezoekers.

En nu dit. Ik weet eigenlijk nooit wat ik moet zeggen als iemand op zo’n manier een helpende hand toesteekt. Het gaat namelijk om veel meer dan enkel geld. Dit gaat ook over het geloof en het vertrouwen dat we het op een verantwoorde zullen besteden. Daarvoor hartelijk dank. En natuurlijk ook dank namens diegenen in Afrika die jij helemaal niet kent, maar aan wie ik wel vertel over de fantastische mensen in Nederland die het allemaal mogelijk maken.

Resultaat tot nu toe: 109 gezinnen in Liberia en Mauritanië, en het worden er steeds meer. Dank je.

Ik kreeg vanochtend het advies om elders in Europa asiel aan te vragen, want de PVV zou de op twee na grootste partij in Nederland zijn geworden. Wat een leuke grap, dacht ik, want zoiets kan eigenlijk niet. Om het zekere voor het onzekere te nemen, besloot ik toch maar even een internetcafé op te zoeken om het nieuws te checken. Daar zag ik een ontgoochelde Balkenende en een jubelende Wilders de feiten bevestigen. In mijn geboorteplaats Kerkrade bleek de triomf van de Partij Voor Verdeeldheid het grootst. Kennelijk heeft een groot deel van de verwardheid zich als bezinksel in het onderste deel van Nederland verzameld. Lees verder »

Ik ben geen held met dieren. Het konijn van mijn zusje durf ik amper te aaien, laat staan op te pakken. Katten vind ik nog vervelender. Ik kan nooit aan ze zien of ze me nou aardig vinden of niet. Daarom neem ik altijd het zekere voor het onzekere en vermijd ik elke vorm van contact zo veel mogelijk. Met elk dier. Meestal lukt dat wel en word ik met rust gelaten. Behalve toen we een kijkje gingen nemen bij de familie die met een micro krediet een kleine geiten fokkerij is begonnen.

Lees verder »

De Marokkaanse douane heeft scanners in gebruik genomen. Dat betekent dat bij de grens met Mauritanië niet meer alle vrachtwagens met de hand gelost en geladen moeten worden voor inspectie, en dat de export van drugs vanuit West-Afrika naar Europa een stuk lastiger is. Vrijwel alle vrachtwagens, campers en andere onoverzichtelijke voertuigen worden aan de röntgenstralen onderworpen. Zo ook Nelis.

Vanuit Marrakesh rijd ik in één keer door naar Tanger om daar de boot te nemen. Ik stop alleen een keer om te tanken. ’s Avonds tegen zes uur loods ik Nelis door de stad en parkeer achter de slagboom op de haven. Even wat stempels halen bij de politie en de douane, en dan met de laatste veerboot naar Spanje. Maar eerst door de scanner natuurlijk, een eindje verderop. Ik rook een sigaret en zie hoe de de machine langzaam langs de truck beweegt om de ingewanden in beeld te brengen. Daarna stapt de ambtenaar in en we rijden terug naar het parkeerterrein op de haven. Daar aangekomen, stapt hij uit en loopt naar zijn kantoor. Als hij even later terugkomt, is hij vergezeld van twee politieagenten. Of ik even de achterkant wil openen. Natuurlijk. De agenten gaan naar binnen en lopen direct op het bed af. Daar trekken ze de afdekhoes aan de kant. Eronder liggen twee jongens. Ze worden bij de arm genomen, van het bed af getrokken en pal voor mijn aanrecht in de boeien geslagen. Ik sta paf. Lees verder »

The Lion King. Timon en Pumba dartelden vrolijk rond bij een poeltje op de savanne in Afrika. Daar zou ik ook wel eens naartoe willen, dacht ik toen al. Waarom? Om goed te doen natuurlijk. Ik moet een jaar of 8 geweest zijn.

Kennismaking
Mijn interesse in Afrika begon serieuzere vormen aan te nemen toen ik bijna klaar was met mijn eerste jaar Sociale Studies. Ik was bezig met het plannen van een reis naar Ghana om twee maanden vrijwilligerswerk te gaan doen. Eenmaal daar kon mijn geluk niet op. Wat waren de mensen vriendelijk, wat was de zon lekker heet, wat waren die olifanten groot en wat hadden die kinderen lieve snoetjes. Tussen al het foto’s klikken en kwebbelen met de andere vrijwilligers door gaf ik bijles aan straatkinderen op een schooltje. Wat ik toen nog niet doorhad was dat ik eigenlijk gewoon de baan inpikte van een werkloze Ghanese leraar of lerares. Verder heeft mijn werk daar op de lange termijn natuurlijk helemaal geen zoden aan de dijk gezet. Maar toch, ik kijk erop terug als een waardevolle ervaring voor mezelf, die mijn nieuwsgierigheid en enthousiasme alleen maar heeft vergroot. Lees verder »

Het meisje dat elke dag komt poetsen kijkt me wat verbaasd aan als ik me tussen haar schoonmaakspullen en een magnoliastruik doorwurm om naar de douche te gaan. ‘Nog steeds hier?’, vraagt ze. ‘Oui..’, mompel ik. De neiging om uit te leggen waarom ik niet, zoals gepland, al drie dagen geleden uit Nouakchott ben vertrokken, kan ik nog net onderdrukken. Er zijn veel redenen. Bovendien ben ik net wakker, en het duurt altijd even voordat mijn Frans komt bovendrijven.

Het is al een paar dagen ongebruikelijk warm in de hoofdstad. De koele wind die doorgaans vanaf zee waait, is van richting veranderd en neemt niet alleen de hitte, maar ook fijn zand mee uit de woestijn. Het zicht is beperkt tot zo’n tweehonderd meter. Mannen hebben hun tulband zodanig gewikkeld dat hun mond en neus is bedekt. Vrouwen slaan een deel van hun gewaad voor hun gezicht. Het fijne zand dringt door de kleinste kiertjes en vormt korstjes in je oren. Je ogen branden. Kortom: Nouakchott met westenwind is een stuk prettiger. En toch ben ik nog steeds hier. Waarom eigenlijk? Lees verder »

Het is de enige naam ik die onthouden heb van het groepje vrouwen dat couscous maakt en verkoopt in Chinguetti. De eerste ontmoeting verliep wat plechtig. Ze  gaven Jean en mij een hand gingen aan de andere kant van de kamer zitten. Het contact bestond uit een vraag antwoord gesprek waarbij wij degenen waren die vragen stelden en zij degenen waren die antwoord gaven. Alles met behulp van een tolk want Frans spreken ze niet.

Het werd mij duidelijk dat deze vrouwen niet op hun achterhoofd zijn gevallen en goed nagedacht hebben over hun bedrijfje. Op de vraag of er meer vrouwen bij de club mogen komen, zodat er ook meer geproduceerd kan worden was het antwoord nee. Meer vrouwen leidt tot meer discussie en misschien tot meer problemen. Op dit moment kunnen zij goed met elkaar overweg en dat willen ze zo houden. Mocht er gedurende een bepaalde periode veel werk zijn, dan huren ze gewoon iemand in. Logisch. Lees verder »

Ken je het gevoel om het als bijrijder verschrikkelijk op de zenuwen te krijgen als de bestuurder er niets van bakt? Je voeten drukken dan bijna door de bodemplaat van de auto, terwijl je herhaaldelijk op de denkbeeldige koppeling en rem stampt. Er zijn handgrepen tekort om je schrap te kunnen zetten voor de eerste aanrijding die nu nog maar een kwestie van tijd kan zijn. Je bijt op je tong om niet om de haverklap ‘pas op!’ of ‘kijk uit!’ te schreeuwen, en je bloeddruk stijgt naar ongekende hoogten.

Afgelopen week bracht Stephanie een bezoek aan Mauritanië. We bezochten de projecten in Atar, Chinguetti en Azougui en ze maakte kennis met de meeste leden en mensen die geholpen hebben om de projecten tot stand te brengen. Aan de kust bekeken we nieuwe projectmogelijkheden en we bespraken plannen voor de toekomst. Ze genoot van de natuur en de mensen, en zij op hun beurt van haar gezelschap.

Ik wist het al, maar heb nu ook kunnen zien hoe waardevol zij zal zijn voor 2unite. Waar cultuurverschillen voor veel mensen een blijvend obstakel vormen, is de persoonlijke, directe houding van Stephanie ontwapenend. Mensen voelen zich op hun gemak en er ontstaan gesprekken die ergens over gaan. Ze laat zich niet gek maken en er is altijd die lach die anderen aanmoedigt om het beste uit henzelf te halen.

Oh ja, ze heeft ook Nelis over de weg en door het zand gejaagd. Het enige wat ik hoefde te doen was een muziekje opzetten en ontspannen onderuit zakken. Het bevalt me prima om ook bijrijder te zijn.

Ongeveer tien jaar geleden besloten zes jonge moeders uit Atar kleren te gaan maken. Ze leenden wat geld van hun ouders om tweedehands naaimachines te kopen en leerden zichzelf de kneepjes van het vak. Inmiddels maken ze jurken en doeken die ze aan lokale mensen verkopen. Vooral de doeken zijn bijzonder. Met nylongaren naait men patronen in witte stof en hier en daar wordt het katoen bijeengetrokken zodat er uitstulpingen ontstaan. Vervolgens gaat dit halffabricaat naar Nouakchott om in baden te worden geverfd. Tenslotte haalt men het nylongaren er weer uit en is elk resultaat een uniek kunstwerkje op zich.

Per toeval kwam ik Emeilha, één van de vrouwen, tegen in Atar en ze nam me mee om een demonstratie te geven. Ook vertelde ze dat zij en haar vriendinnen graag willen uitbreiden. De markt in Atar is maar klein, terwijl in de hoofdstad mensen met geld wonen aan wie ze hun handwerk grif kunnen verkopen. Het probleem is dat ze te weinig omzet maken om verschillende kleren en doeken in één keer aan te bieden. De klant moet kunnen kiezen, is hun stelling. En om dat te bereiken, moet het aanbod worden vergroot. Daarom willen ze een locatie met elektriciteit huren, en een voorraad stoffen kopen. Lees verder »