2Unite - microkredieten tegen armoede

Net vóór Mopti stop ik om de watertanks bij te vullen. Ergens langs de stoffige straatjes staan twee kruiwagens met jerrycans en een ezelkar beladen met ex-oliedrums te wachten op hun beurt bij een waterkraan. Daar moet ik zijn. Een mevrouw uit de buurt beheert de kraan. Of ik ook wat water kan krijgen. Hoeveel? 450 liter. Doet u dat vaker? Ja. Hoeveel betaalt u dan? 500 cfa’s (bijna een euro). Is dat veel? Ja, water kost 200 cfa’s voor 1.000 liter in Mali. Weet u dat zeker? Ja. Dan is het goed.

Even later spuit het schone water met ongekend hoge druk de tanks binnen, en tientallen kinderogen en -oren volgen het proces dat alleen maar uit wachten en uitleggen bestaat. Totdat het water uit de overloop spuit, maar dat vertel ik er nooit bij. Iemand wordt dan onverwacht kletsnat en dat is veel te leuk. Slang oprollen, pompen uitzetten, technohok-deurtje dicht. Klaar. Instappen en starten maar. En toen deed Nelis helemaal niks meer. Lees verder »

Ik moet wat huiswerk doen, dingen op papier zetten, mails beantwoorden. Dan is het goed om een rustig plekje op te zoeken. Het duurde niet lang voordat ik het vond. Aan de oever van de rivier staat een huis, een kasteel eigenlijk, want zo heet het: Zandkasteel. Het werd gebouwd in opdracht van Ton van der Lee, die het gelijknamige boek erover schreef. Inmiddels is het huis verkocht aan een Malinese vrouw, een Toeareg. Ze studeerde psychiatrie in de VS waar ze ook een aantal jaren werkte. Toen keerde ze terug naar Mali en kocht het huis om er een cultureel centrum van te maken.

Chadal Woualet Albakaye, zo heet de eigenaresse, liet me alle kamers zien en wees op de talrijke veranderingen die zijn aangebracht. Ze heeft allerlei ornamenten toegevoegd en op het erf achter het huis is een kleine openlucht bioscoop. Aan de binnenkant is het huis smaakvol ingericht met antiek en moderne voorwerpen uit Mali. Het cultureel centrum moet nog van de grond komen, en tot die tijd verhuurt Chadal ook kamers en het dakterras aan bezoekers. Het uitzicht op de rivier is zoals je het maar kunt dromen, en de afstand tot de stad is maar 10 minuten op een brommer. Voor campers is het minder ideaal, want er is geen schaduw. Ook Nelis staat in de zon, en dat betekent dat ’s middags de temperatuur binnenin oploopt tot 45+ (daar houdt mijn thermometer op). Gelukkig mag ik in het huis werken, lekker in de koelte van de uit klei opgetrokken muren. Lees verder »

Ik ben in Djenné. Volgens de duizenden bezoekers die er jaarlijks komen de mooiste stad van Mali, misschien wel van heel Afrika, of in elk geval van het Frans-sprekende deel. Een grote kleimoskee (de gróótste ter wereld!), smalle straatjes, keurig onderhouden huisjes, restaurants (maar die zijn niet zo goed, hoor) en hotels (in traditionele stijl, echt waar!), penetrant stinkende open riolen (ja, zo was het vroeger) en een markt op maandag waar je (werkelijk!) alles kunt krijgen (maar je moet wel afdingen, en flink, minstens tot op de helft!).

Nelis past niet door de poort van een hotel-auberge-camping aan de buitenkant van de stad, dus staat hij nu parmantig op een pleintje in het centrum. Ik drink een biertje op het terras van een vlakbij gelegen restaurant en babbel met wat mensen die me waardevolle souvenirs en rondleidingen komen aanbieden. Non, merci. Ik heb geen plaats voor souvenirs en ik ben hier al eens eerder geweest. Lees verder »

Soms twijfel je. Je neemt je iets voor dat zo geweldig is dat het je niet meer loslaat. Je maakt plannen en begint er aan. En dan, meestal op momenten waarop je het helemaal niet verwacht, lijkt alles opeens een maatje te groot. Als je voor 2Unite rondrijdt in een verbouwde legertruck, op zoek naar nieuwe projectmogelijkheden, is dat niet anders. De lat ligt immers hoog: netwerken van kleine bedrijfjes die voldoende geld genereren om ook onderwijs en gezondheidszorg toegankelijk te maken. Duurzaamheid over generaties heen. Kan dat eigenlijk wel?

Tot nu toe hebben we voor een budget van 10.000 euro 85 gezinnen aan een beter bestaan kunnen helpen, en de nieuwe projecten in Mauritanië zien er veelbelovend uit. Maar we zijn er nog lang niet. De weg naar ons doel is (soms letterlijk) erg bochtig en onoverzichtelijk. Daarom is het van belang steeds het einddoel goed voor ogen te houden en vast te houden aan de visie waarop onze club is gebaseerd. Maar toch, soms twijfel je. Pater Verspieren die jaren geleden aan de oever van de Bani aan zijn droom  begon, zal het niet anders zijn vergaan. Lees verder »

Na een weekje Nederland, waarover later meer (véél meer), stond Nelis me vanochtend tegen zonsopgang op te wachten langs de oever van de Niger. Terwijl de exotische vogels in de hoge bomen eromheen fluitend aan hun dag begonnen, nam ik een douche en liet me op bed vallen. Boem. Heerlijk. Koel. Stil. Amsterdam – Bamako is maar twee keer zo’n drieënhalf uur vliegen, maar de tussenstop in Casablanca maakt er een dagtrip van: normaal gesproken zeven uur wachten op het vliegveld, en in mijn geval nog twee uurtjes extra, want de vlucht was vertraagd. Maar ik heb muziek, een verse lading boeken en vooral de keuze uit honderden mensen om even een babbeltje mee te maken. Dat is het leukst. Neem nou Dylan. Lees verder »

Afgelopen zaterdag overleed een bijzondere vriendin die 2Unite vanaf het prille begin met hart en ziel ondersteunde: Thérèse. Zij voelde onmiddellijk dat 2Unite staat voor leven op een manier die je niet kunt laten, met anderen. Niet zo vreemd, want Thérèse zelf deed niet anders.

De durf om te zijn zoals je bent, om zonder opsmuk voor je menig uit te komen, ernaar te leven en te handelen, om dingen te verbeteren die niet goed zijn, om het mooie te koesteren. Dit alles liet Thérèse dansen door het leven. En menigeen danste met haar mee, net als ik.

Het was triest om te horen en te zien dat het de laatste tijd niet goed met haar ging. Maar ik geloof dat de manier hoe mensen omgaan met de dood niet veel anders is dan hoe ze in het leven staan. In liefdevol gezelschap van haar man en kinderen vond Thérèse dan ook in de moeilijkste tijd van haar leven de rust, het geluk, en zelfs het plezier dat altijd al zo kenmerkend voor haar was. En nu is het mijn beurt om te voldoen aan haar wens om op mijn schouder mee te reizen door Afrika. Met alle liefde en plezier, Thérèse.

Thérèse Bazelmans-Holthuis
20 oktober 1926 – 20 februari 2010 Horst

Ik heb geen aandelen in Mepha SA dat Artequin produceert, maar kan nu ook uit eigen ervaring melden dat het geneesmiddel een aanrader is. Ik heb gisteren de tweede van drie dosis geslikt en voel me een stuk beter. Vanmiddag de laatste pillen en dan moet het over zijn. De arts zei dat het verstandig is om de behandeling over een week te herhalen, om er zeker van te zijn dat dan alle parasieten verdwenen zijn.

Het ging om een besmetting met malaria tropica, de meest ernstige vorm die vrijwel altijd dodelijk is als er niet tegen wordt opgetreden. In mijn geval was de besmetting in een vroeg stadium. Dat wil zeggen dat het aantal parasieten nog beperkt in aantal is. Als de ziekte wordt ontdekt in een later stadium, dien je intraveneus te worden behandeld, of kan een bloedtransfusie noodzakelijk zijn. Malaria (tropica) wordt vaak onderschat. Daarom hierbij een korte, persoonlijke toelichting van het verloop, als het niet ernstig is. Lees verder »

Ik blijf via SMS en Mail met Jean in contact, en hoorde zojuist van hem dat het verloop van de ziekte volgens verwachting is. Koorts (niet te hoog) die wat op en neer gaat en algemeen gevoel van “krakkemikkig” zijn.
Het wordt zeker niet erger, en de (op en neergaande) koorts is vanaf vanmorgen 4 uur weg.

Ik noem dat goed nieuws

Op verzoek van Jean even een korte statusmelding. Hij vertrouwde de test niet (erg snel en mondeling bericht) en heeft die laten overdoen. Daarbij bleek dat hij toch een vorm van Malaria heeft, en wel dezelfde vorm die Antoinette had (maar gelukkig niet zo zwaar).

Hij blijft, met alles onder handbereik en de juiste medicijnen, in Nelis omdat die schoner is dan de alternatieven en ook muggenvrij. Er komen regelmatig bekenden kijken. Het ziektebeeld is volgens verwachting en niet erg ernstig. Als er nieuws is laat ik het weer horen.

Tom

New York: the city that never sleeps, zegt het liedje van Frank Sinatra. Hey Frank, ever been to Bamako?!

Ik verlaat het dorp van Noro en leg de laatste honderd kilometer tot de hoofdstad van Mali af in drie uur. Zo’n tien kilometer voordat je de eigenlijke stad bereikt, kom je terecht in een verkeerschaos, veroorzaakt door verkeersdrempels die aan beide kanten worden omzeild door brommers, handkarren en auto’s. Hier en daar staat een vrachtwagen midden op de weg, omdat een band of een versnellingsbak moet worden vervangen. Als het net even opschiet, word ik halt gehouden door een politieagent die mijn papieren wil zien. Nelis blokkeert de hele weg, en ik denk natuurlijk dat de goede man een grapje maakt. Dat is niet zo. Na een zorgvuldige, langdurige inspectie, die helaas geen fooi oplevert, vraagt hij wat ik vervoer. Niets hoor, ‘t is alleen maar een campingcar. Voor jou alleen zeker! Yep. Enfin, het laddertje gaat omlaag en de deur open. Eéééé!, zegt de agent. Zie je wel, gewoon een campingcar. Vervolgens nemen Nelis en ik de kortste weg dwars door de stad en dan de brug over om aan de andere kant van de Niger uit te komen. Daar is een hotel waar je ook redelijk goedkoop kunt kamperen, vlak langs de oever van de rivier, en.. met zwembad. Al jaren is Simba, de bijna tandenloze bewaker, er de man die vanalles voor je kan regelen. Hij herkent me van de vorige keren en geeft me een hand. Welkom in Bamako. Lees verder »